گرچه تِرَن‌های هوایی جاذبه‌های زیادی دارند اما مهم‌ترین جاذبه برای طرفداران، سرعت است. این تِرَن هوایی با طراحی برگرفته‌شده از مسابقات فرمول یک، در نوامبر سال 2010 افتتاح شد و با سرعت 149 متر در ساعت رکورد کینگدا کا را شکست. در عرض 5 ثانیه سرعت به حداکثر خود می‌رسد مثل‌اینکه واقعاً سوار یک ماشین فرمول وان هستید. فرمول رُوسا در فِراری وُرلدِ ابوظبی، بهشت دوستداران اتومبیل، است. حتی شکل ریل 2 کیلومتری آن‌هم برگرفته از پیستِ مونزا در ایتالیا است. برنده‌ی جایگاه سریع‌ترین تِرَن هواییِ جهان، با سرعت و نمایی نمادین.

 

رکورددار سابقِ سریع‌ترین و بلندترین تِرَن هوایی دنیا، در حال حاضر با ارتفاع 139 متر، معادل 45 طبقه، فقط رکورد بلندترین تِرَن هوایی دنیا را دارد. در سیکس فِلَگز گِرِیت اَدوِنچِرِ نیوجرسی قرارگرفته و با رسیدن به‌سرعت 128 متر در ساعت در 5/3 ثانیه هنوز سریع‌ترین تِرَن هوایی آمریکای شمالی است. سواریِ بسیار ترسناکی است، قبل از سوارشدن برای آماده‌سازی داوطلبان مضطرب برای رفتن به بلندترین نقطه‌ی تِرَن، آهنگ چشم ببر (Survivor – Eye of the tiger) نواخته می‌شود. کلِ سواری 28 ثانیه طول می‌کشد و اگر خیلی از ارتفاع می‌ترسید مطمئناً ترسناک‌ترین نیم دقیقه‌ی کلِ عمرتان خواهد بود. در سال 2011 بعد از طوفانِ آیرین، به علت صدمات حاصل از طوفان سواری تعطیل و در سال 2012 بازگشایی شد. هرچقدر هم که عاشقِ سواری‌هایِ ترسناک باشید، سوارشدن کینگدا کایِ طوفان‌زده خیلی عاقلانه نیست.

 

ژاپنی‌ها با ساختن استیل دراگون در سال 2000 رکورد طولانی‌ترین تِرَن دنیا را از آل تیمت گرفتند. این ترن با 478/2 کیلومتر طول در ناگاشیما اِسپا لَند جای دارد؛ و همچنین رکورد بلندترین ریل کامل را از میلِنیوم فُرس که خودش چند ماهی رکورد را به دست آورده بود، گرفت. در سال 2003 برای سه سال به علت آسیب‌‌دیدگیِ شدیدِ دو نفر این ترن بسته و در سال 2006 بازگشایی شد که از آن زمان تابه‌حال سانحه‌ای به همراه نداشته است.

 

باوجود جاذبه‌های مختلف، رقابت تنگاتنگی بر سر سریع‌ترین، طولانی‌ترین و ... وجود دارد. ولی در رده‌بندی شیب‌دارترین چون دو مدعی داریم، نتیجه کاملاً مشخص نیست. گرین لَنتِرن با سقوط 120 درجه‌ای و 5/3 جی نیروی گریز از مرکز، برنده‌ی نیمکره‌ی جنوبی است که بعد از یک فیلم کمدی با همین اسم، نام‌گذاری شد. برای کسانی که هندسه‌ی قوی‌ای ندارند باید یادآوری کرد که زاویه 90 درجه عمود بر سطح افقی و زاویه 120 درجه چیزی بیشتر از آن است. ترنِ بسیار چشمگیری است اما ترن تاکابیشا در ژاپن، با سقوط 121 درجه همان سال افتتاح شد (برخی باور دارند که 120 درجه است) که 7 مارپیچ داشته و 112 ثانیه طول می‌کشد که در این مدت شاید بتوانید از مناظر کوهستان فوجی در دوردست‌ها لذت ببرید اما چون نگران زنده ماندنتان هستید احتمالش کم است! طیِ یک آماده‌سازی ذهنی به سبک ژاپنی، سواری از تاریکی مطلق شروع‌شده و بعد یک پیچش 360 درجه و بعدازآن گذر از شیب سقوط خواهد بود. تاکابیشا در ژاپنی به معنای «مقتدر» است و باکسی هم شوخی ندارد!

 

محیط بسیاری از ترن‌ها متأثر از فیلم‌ها ساخته‌شده‌اند اما کم‌تر ترنی توانسته بر ساخت فیلم‌ها اثری بگذارد. این ترن، در دیزنی لَندِ کالیفرنیا، نه‌تنها منجر به ساخت فیلم «دزدان دریای کاراییب: طلسم مروارید سیاه» در سال 2003 شد بلکه عامل تولید مجموعه‌ای از این فیلم با بازیگری جانی دِپ در نقش کاپیتان اسپارویِ دوست‌داشتنی با همراهی کییِرا نایتلی و اُرلاندو بلووم، گردید. بعد از موفقیت زیاد فیلم محیط ترن متناسب با شخصیت‌های فیلم دستخوش تغییراتی شد اما بخش کشتی سواری حماسی آن به همان شکل که از روی طراحی خودِ والت دیزنی در سال 1967 ساخته‌شده بود، دست‌نخورده باقی ماند. حَمَلات بین دزدان دریایی که متأسفانه در طی مدرنیزاسیون حذف شد مشخص نیست که طراحی خودِ او بوده است یا نه.